Όταν κλείνει ένας κύκλος

Πριν 7 χρόνια βρέθηκα στη Ρόδο για σπουδές.18 χρονών,μακρυά από κάθε είδους ασφάλεια,που τόσο αναζητούσα,κάνοντας μια νέα αρχή και ανοίγοντας έναν νέο κύκλο.

Μέσα στα 5 χρόνια διαμονής,μεγάλωνα,ωρίμαζα,άλλαξα συνήθειες,απέκτησα νοοτροπίες,χούγια,κουσούρια,έκανα φιλίες,ερωτεύτηκα,πλήγωσα και πληγώθηκα.

2 χρόνια πρν,έχοντας πακετάρει πράγματα και αναμνήσεις,έγραφα στη χαρτοπετσέτα του αεροπλάνου όλους τους λόγους που έχω για να αγαπάω αυτό το νησί.Ήταν τότε που ο κύκλος είχε κλείσει..Αν όλα έχουν τον λόγο τους,τότε ο Θεός είχε πολλούς για να με στείλει εκεί.Η Ρόδος ήταν μία από τις καλύτερες δασκάλες μου.Μου έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου,να χαμηλώσω τα επίπεδα της κακομαθησιάς μου,να διαχειρίζομαι καταστάσεις,να πληρώνω τα λάθη μου και να παίρνω την ικανοποίηση μιας αποκλειστικά δικής μου πρωτοβουλίας.

7 χρόνια μετά,βρίσκομαι πάλι εδώ.Σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει πάντα.Έχοντας την επιλογή να διαλέξω ανάμεσα στην ασφάλεια του οικείου μέρους και στο άγνωστο που προσφέρει ένα άλλο μέρος.Είναι πολύ όμορφο να αντιλαμβάνεσαι τη σιγουριά του γνώριμου,αλλά μήπως είναι καιρός να καταπολεμήσω κάποιες ανασφάλειες μου;;

Επιλέγω,λοιπόν,τη νέα αρχή με άγνωστες εξελίξεις.

Γιατί κάτι μου λέει πώς δεν κάνω λάθος.

Γιατί δεν θέλω να απομυθοποιώ (κι η Ρόδος είναι μυθοποιημένη μέσα μου)

Γιατί το άγνωστο κρύβει ελπίδες για όμορφα πράγματα.

Γιατί με γουστάρω όταν με ξαφνιάζω!!

Γιατί όταν κλείνει ένας κύκλος,ανοίγει ένας άλλος κι όχι ο ίδιος.

Και ο κύκλος της Ρόδου έκλεισε!Σφραγίστηκε με όσα την έκαναν ξεχωριστή μέσα μου και τοποθετήθηκε σε ασφαλές μέρος στη καρδιά μου.

-Show must go on-

Nα περνάτε καλά!Φιλιά πολλά!!

Λογική-Συναίσθημα,σημειώσατε Χ

Μείνε λίγο παραπάνω.

Σήμερα δεν θα σου ζητήσω,θα σου πω όλα όσα δεν τόλμησα.Εξάλλου δεν θα σε ξαναδώ.

Δεν θέλω να σε ξαναδώ.Σ'αγαπώ με έναν δικό μου τρόπο,που δεν μου επιτρέπει να σε βάλω στον κόσμο μου.

Μείνε,γιατί η αίσθηση της τελευταίας φοράς κάνει τη παρουσία σου ακόμη πιο χρήσιμη.

Μείνε,θέλω να αποτυπώσω κάθε σημείο του προσώπου σου.Κάθε σημαδάκι,κάθε βλέμμα και κάθε ύφος.

Κάνω σαν χαζή,ε;Γελάς μαζί μου.Πώς να σε παρακολουθήσω;Μένω να σε κοιτάω μόνο.Αδιαφορώ για ό,τι λες.Μόνο να σε κοιτάω θέλω.

Ο τρόπος που κοιτάζεις,το πώς κινούνται τα μάτια σου,τοπώς ανοιγοκλείνει το στόμα σου.Θα διεκδικήσω όλα όσα θέλω να κρατήσω.Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Μείνε κι εγώ θα βρω χιλιες δύο βλακείες να σε κάνω να γελάσεις,να αποσπάσω το χαμόγελό σου.

Και μετά μπορείς να φύγεις.Να φύγεις και να μη κοιτάξεις πίσω σου.Να μη κοιτάξω ούτε εγώ.Να πας όσο πιο μακρυά γίνεται.Να μη μαθαίνω νέα σου.

Μόνο θα προσεύχομαι να είσαι καλά.

Έεεεε΄ι΄ πειρατηηηηή!!!Τη πυξίδα μου!!

Γέμισε το ποτήρι σου!

Μέχρι πάνω!Δεν δέχομαι αντιρρήσεις!!Σήμερα πίνουμε!

Γιορτάζουμε ντεεε!Όλοι μαζί!

Όταν γιορτάζεις ένα χαρούμενο γεγονός,γιορτάζουν και οι γύρω σου μαζί!

Γι'αυτό σου λέω,γέμισε το ποτήρι σου!Θα σε μεθύσω και μετά θα σε κάνω χάζι!

Τη πρόποση θα τη κάνεις εσύ;

Τη θέλω με το κουταλάκι,όπως στις ταινίες!

Εεεεέλα,αφού ξέρεις πόσο μ'αρέσει το τυπικό κομμάτι του πράγματος!

<<Τσιν τσιν τσιν τσιν!Τη προσοχή σας παρακαλώ!Μαζευτήκαμε όλοι εδώ σήμερα για να γιορτάσουμε..να γιορτάσουμε..την αλλαγή πλεύσης!!Ας σηκώσουμε όλοι τα ποτήρια και ας πιούμε στην υγειά των απρόβλεπτων συγκυριών!!>>

Αλλαγή πλεύσης;;

Εεεμ!Άλλη μια φορά που σε διέψευσαν τα σχέδιά σου!

Κι αν όλα γίνονται για κάποιο καλό λόγο;

Ας πιούμε και σε αυτόν!

Στο καλό λόγο της διάψευσης λοιπόν!

Και στο άγνωστο που περιμένει στη γωνία!

Και η πυξίδα δείχνει..ΝοτιοΑνατολικά!!

Πάρε και λαλά!!:

Careless Whisper

Βράδυ καλοκαιριού,

ώρα ακαθόριστη,από εκείνες που,αν δεν έχεις ρολόι,δε ξέρεις αν σουρουπώνει ή χαράζει,

η ώρα που ο ουρανός παίζει με τα χρώματα αναποφάσιστα.. 

Επιστρέφοντας για το σπίτι,επιλέγω για πρώτη φορά μια άλλη διαδρομή.

Αφήνω την ασφάλεια της συνήθειας και βγάζω δεξί φλας.

Ξέρω πού θα με βγάλει,πριν χρόνια ερχόμουν από εδώ για να πω μυστικά.

Όσο και να θέλεις να χαθείς σε αυτή τη πόλη,σε κατατοπίζουν οι αναμνήσεις.

Στο ράδιο,η φωνή του George Michael..

μαγική,ευλογημένη.. 

πάντα πίστευα πως ό,τι περίειχε σαξόφωνο,θεωρούνταν ερωτικό..

Σταματάω στο μέρος των μυστικών.

Και απέναντι ακριβώς το φεγγάρι.

Φεγγάρι περασμένης πανσέληνου..

Ποτέ δε συμπάθησα τα γεμάτα φεγγάρια,έχουν τόσα μάτια να τα κοιτάζουν.

Προτιμώ αυτά που περνούν απαρατήρητα,όπως το σημερινό.

Ελα,έλα να κάτσεις μαζί μου να σου πω τα μυστικά μου..τα ξέρεις,ε;

Τελικά,τίποτα δε μπορώ να σου κρύψω;;

Μήπως μπορείς να μου μαρτυρήσεις εσύ μυστικά;;

Να μαρτυρήσεις τις απαντήσεις που δεν δίνει καμία λογική και κανένα στόμα..;

Τα χείλη μου θα είναι σφραγισμένα..

Όχι,όχι,μη κρύβεσαι,στάσου..

Να δοκιμάσω την εχεμύθειά σου ήθελα μόνο..

Εξάλλου τα φεγγάρια εμφανίζονται για να ακούν μυστικά και 

να τα μαρτυρούν μέσω της έντονης σκέψης του αποδέκτη τους..

Σήμερα,όμως,στέκομαι εδώ μπροστά σου και σου ζητώ μια διαφορετική αποστολή:

Να μαρτυρήσεις τα πιο κρυμμένα μυστικά μου.

Κανείς δεν θα αντισταθεί στη γοητεία σου και θα σε ακούσει.

Το χρωστάς στην ευαισθησία που μου προκάλεσες..

Θα το κάνεις;

Σταγόνες βροχής:

μήνυμα ότι το αίτημα θα γίνει αποδεκτό;

Ας μείνει ερώτημα,εξάλλου,σιγά μη μου το μαρτυρήσει!

Η δική μου αποστολή εξετελέσθη:

Κατάφερα να χαθώ.. 

Σαν ταλαιπωρημένοι βεδουίνοι!!

Όταν αντικρύσεις τους Παξούς,ξέρεις από το πρώτο λεπτό πως αυτό το νησί προσφέρεται για ηρεμία και χαλάρωση.

Όταν η παρέα σου είναι για τη..Λέρο όμως,τότε η ηρεμία παίρνει τον δρόμο που της πρέπει,τον αγύριστο!

Προτελευταία μέρα στο νησί και,ενώ από 3 μείναμε 2,αποφασίζουμε με τη φίλη Ε. να επισκεφτούμε τη πολυδιαφημιζόμενη παραλία,γνωστή ως <<Βλέπω το θάνατό σου>> (το γιατί θα το καταλάβεις στη πορεία!)

Τα λόγια του ταξιτζή ήταν ξεκάθαρα.Στα 300 μέτρα,από το σημείο που μας άφησε,θα φτάναμε στη παραλία!Ξεκινήσαμε κι εμείς ολόχαρες,μέσα στη φύση,πέρασαν τα 300 μέτρα,καταλήξαμε να περπατάμε για 40 λεπτά minimum,κάψαμε μέχρι και το αρνί του Πάσχα και θάλασσα πουθενά!Ο ήλιος να καίει τις πέτρες,ερημιά παντού κι ενώ εμείς οραματιζόμασταν τα <<Νερααααά>> σαν τη Βλαχοπούλου στη ταινία <<Μια Ελληνίδα στο χαρέμι>>,βλέπουμε μπροστά μας ένα δρομάκι κατηφορικό με προειδοποιητική ταμπέλα <<Προσοχή κατολισθήσεις>>!!Το δρομάκι μέσα στα βράχια και τα ξερά κλαδιά,απότομο και ολισθηρό,η φίλη μου να με βρίζει για την φαεινή μου ιδέα,εγώ να κάνω τη γενναία και την ανέμελη,σφιχταγκαλιασμένες η μία πάνω στην άλλη,φτάσαμε στη πολυπόθητη Ιθάκη!

Κι ήταν ακριβώς έτσι:

Ονειρευόμασταν ξαπλώστρες και mochito εμείς!

Ούτε σήμα στο κινητό,ούτε σκιερό σημείο,ούτε ψυχή!!Μόνο κάτι περίεργα πουλιά πετούσαν από πάνω μας!Κι εδώ κολάει η φράση <<Σκάσε και κολύμπα>>.Σκάσαμε,λοιπόν,αλλά πού να κολυμπήσεις!Ένα βήμα στο βότσαλο,δύο στον ωκεανό!Κάναμε τον σταυρό μας,αγκαλιαστήκαμε,φιληθήκαμε και μπήκαμε!

Και ενώ είχαμε πάθει σίγουρα από 2-3 ηλιάσεις η κάθε μία και δεν πολυνιώθαμε,ήρθε το δεύτερο πλήγμα:Το κύμα πήρε τα παντοφλάκια μου!!Εντάξει,το μόνο μου έμενε μετά από αυτό ήταν να πηδήξει καρχαρίας έξω στην άμμο και να με φάει!Το πώς γυρίσαμε,το αφήνω στη φαντασία σου!Αρκεί να δεις αυτό:

Από εκείνη τη μέρα,ζω τη κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία!!!Η ζωή είναι όμορφη,με ή χωρίς παντόφλες!Κι αν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που μπορείς να γελάς με ο,τι στραβό κι ανάποδο μπορεί να σου τύχει,τότε είναι ακόμη πιο όμορφη!

Το παραπάνω περιστατικό ήταν από τις πιο αστείες στιγμές των διακοπών!Μην απορήσεις το γιατί,είπαμε,είμαστε για τη Λέρο!Κατά τα άλλα,δε παρεκκλίναμε πολύ της πορείας μας:Φαί,ποτό,τσιγάρο και μαύρισμα!Οι Παξοί είναι μαγεία!Κυρίως ζευγαρονήσι μεν,αλλά αν η παρέα είναι καλή,όλα φαίνονται μαγικά!Αν έχεις κλίση στους Ιταλούς,είναι το ιδανικό μέρος!Στους Αντίπαξους δε,χαζεύεις από την ομορφιά και κάνεις το καλύτερο μαύρισμα!

Επανήλθα στη θαλπωρή του σπιτιού μου!Μην ακούσω κανέναν να ευχηθεί <<Καλό χειμώνα>>,τον έφαγα!

Φιλιά πολλά και καλά να περνάτε!! 

Με παίζεις ; )

Ξέρεις τι έκανα πέρισυ το καλοκαίρι;;

Όχι;Σκασίλα σου;;Μισή δική σου και μισή δική μου!!

Μήπως θέλεις να μάθεις πού θα πάω φέτος;;Μήπως θέλεις να σκάσεις από τη ζήλεια σου;Ε;Ε;Ε;

Μάντεψε!!!

Αν το βρεις,δώρο το αριστούργημά μου!

ΥΓ1:Ε,έχω όρεξη για παιχνίδια,τι να κάνουμε!

 

ΥΓ2:Βοήθεια του e-mail δεν έχει! "Λαδώματα" εννοείται!

ΥΓ3:Ο χρόνος κυλάει,αγχώσου!

Μα δεν τελειωωωώσαμε,δε γίνεται σου λέω,ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!

Πέρισυ τέτοιο καιρό αποχαιρετούσα ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο μου,όσο ένιωθα πραγματικά μόνη και άγνωστη μεταξύ αγνώστων..Άνθρωποι λίγοι και καλοί,που υπέφεραν τη κυκλοθυμική και αλλοπρόσαλη φύση μου και που με έκαναν να νιώθω ασφαλή και χαρούμενη..

Πέρισυ τέτοιο καιρό έκλαιγα που δεν θα υπήρχαν πλέον στη καθημερινότητά μου..

Μέχρι που λίγες βδομάδες μετά,ξαναεμφανίστηκα για να τους θυμίσω πως ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στο τόπο του εγκλήματος,χα!

Μετρώντας τις τελευταίες μου ώρες στη Κρήτη,έρχεται η σειρά να αποχαιρετήσω πάλι αυτά τα άτομα και τα ελάχιστα ακόμη που προστέθηκαν στη καθημερινότητά μου..

Κοίτα που δεν μου βγαίνει δάκρυ!Έχω μια περίεργη αίσθηση ότι θα τους ξαναπώ <<Τζα>> προς το τέλος του Αυγούστου!

Το κλίμα του αποχαιρετισμού δεν έχει περάσει μέσα μου.Υπάρχει,όμως,ένα άλλο περίεργα όμορφο και συγκινητικό συναίσθημα μέσα μου:Το να φεύγεις από ένα τόπο και να έχεις φανεί κάπου χρήσιμος.

Να έχεις βοηθήσει με τα όσα ξέρεις και μπορείς ανθρώπους γύρω σου!Να έχεις κάνει ανθρώπους να γελούν,να προβληματίζονται,να εκνευρίζονται,να έχεις προκαλέσει γενικότερα συναισθήματα.Να έχεις χτίσει σχέσεις.Κι εγώ το πέτυχα αυτό,λίγο με τη τέχνη μου και λίγο με τη δική τους..

Φεύγω από τη Κρήτη πραγματικά γεμάτη,με τις καλύτερες εντυπώσεις και με μια παράδοξη πεποίθηση ότι,δε μπορεί ρε πούστη μου..του χρόνου θα είμαι πάλι εδώ!Αφού αυτός ο τόπος με κάνει να νιώθω ασφάλεια,μου πάει,πώς το λένε!

Κρήτη ακούς;;;Δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας!!!

Και τώρα δυνάμωσε την ένταση για να ακούσεις έναν άνθρωπο που εκτιμώ πρώτα σαν άνθρωπο και μετά σαν καλλιτέχνη:

YΓ 1:Ήμουν κι εγώ εκεί!!

ΥΓ2:Τελικά όταν έχεις πεταμένα τα πράγματά σου,πακετάρονται πιο εύκολα :P

Τη τελευταία κουβέντα θα τη πω εδώ..

Αν οι πράξεις μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν,τότε αυτό δίνει αυτομάτως το δικαίωμα στο στόμα να μπορεί να λέει ό,τι θέλει και με την ίδια ευκολία να το παίρνει πίσω.

Αν πληγωνόμαστε περισσότερο από πράξεις και λιγότερο από λόγια,τότε πώς δικαιολογείς το ότι μια άσχημη κουβέντα μπορεί να γίνει αιτία να σταματήσουν να επικοινωνούν δύο άνθρωποι;

Γιατί γινόμαστε έξαλλοι όταν τη δεχόμαστε και πιο ανεκτικοί όταν τη προφέρουμε εμείς;

Άσχημες κουβέντες που άλλοτε μας ξεφεύγουν και δεν εννοούμε και άλλοτε που είναι συνειδητές,με σκοπό να πικράνουν.

Υπάρχουν όμως και εκείνες που λέγονται συνειδητά,

σαν την αφορμή που έψαχνες τόσο καιρό,

σαν την ανατροπή που περίμενες άλλο τόσο.

Άσχημες κουβέντες που σου δίνουν τη σιγουρια που ζητάς:

<<Αυτή τη κουβέντα δεν θα την ανεχτεί και θα χαθεί-τουλάχιστον δεν θα έχω να περίμενω για κάτι που δεν έρχεται>>

<<Μετά από αυτή τη κουβέντα δεν θα έχω τα μούτρα να φανώ ούτε εγώ>>

Άσχημες κουβέντες που σου δίνουν την ικανοποίηση 

ότι αυτή τη φορά τα όρια τα καθόρισες εσύ και τα ξεπέρασες,

ότι αυτή τη φορά δεν θα έχεις να περιμένεις και να δέχεσαι αδιαμαρτύτητα τις ταμπέλες του άλλου.

Χθες ήρθε μια τέτοια κουβέντα στο στόμα μου.Και την άφησα να βγει για όλα αυτά που θα μου έδινε.

Ήξερα τι έλεγα και τι προκαλούσα.

Χθες σου μίλησα άσχημα.

Γιατί μόνο έτσι δεν θα έχω να περιμένω τίποτα.

Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος,δεν μπορείς να το δεχτείς διαφορετικά.

Γιατί το τίποτα δεν σου αφήνει περιθόρια να ονειρεύεσαι.

Γιατί προτιμώ να ξέρω πως ευθύνομαι εγώ για τη κατάληξη και όχι τα συναισθήματά σου.

Για όλα αυτά...είπα μια άσχημη κουβέντα.

Κα για όλα αυτά..τη χρειαζόμουν

Συγνώμη

Τρέξε Λόλα τρέξε!

Έχεις δει τη ταινία "Πέντε λεπτά ακόμα";Η υπόθεση στηρίζονταν σε ένα χρονόμετρο,όπου ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα και ο πρωταγωνιστής έπρεπε να προλάβει να κάνει όσα έπρεπε

Κάπως έτσι συμβαίνει και σε μένα τις τελευταίες μέρες.Σαν να μου έχουν βάλει ένα χρονόμετρο και να πρέπει να προλάβω όσα πρέπει και θέλω.Θα σου φανεί μαζοχιστικό,αλλά μ'αρέσει!Με τη πίεση του χρόνου λειτουργώ καλύτερα.Δώσε μου 10 πράγματα ταυτόχρονα,άγχωσε με και χρονικά και θα σου κάνω θαύματα!

Έτσι,τις τελευταίες μέρες έτρεχα σε αυτό που ονομάζουμε Ελληνικό Δημόσιο Σύστημα και με ό,τι συνεπάγεται αυτό.Και ταυτόχρονα έφτιαχνα κούτες και βαλίτσες,μιας και φεύγω από το δημοκρατικό Ηράκλειο!Μια γυναίκα φεύγει,μια σωστή κυρία!Κι αμ ήντα νόμιζες;!

Καλά,μη περιμένεις να σου πω πως έβγαλα άκρη με τα ΙΚΑ και τους ΟΑΕΔ,τους αρέσουν φαίνεται τα μούτρα μου και θένε να με δουν καμιά δεκαριά φορές ακόμη!Και κράτα φακέλους με χαρτιά και περίμενε και κανένα δύωρο στην ουρά κι αν είσαι και λίγο γκάου,πήγαινε και στη σωστή ουρά να ξανα-περιμένεις,γιατί <<σε αυτή που στέκεις τόση ώρα βρε κούκλα μου είναι για συντάξεις>>!

Να μαζέψω εντελώς το σπίτι,να χαιρετήσω και τους λίγους ανθρώπους που με άντεχαν εδώ,να βάλω και το μυαλό μου σε μια σειρά να σκεφτεί τα μέρη που θα επιλέξω για τον Σεπτέμβρη,σκέψεις,σκέψεις,σκέψεις,θα το κάψω σε λίγο!

Για όλα αυτά χάθηκα και θα ξαναχαθώ,γιατί πρεπεί να κάνω και διακοπή σύνδεσης στον ΟΤΕ όπου να 'ναι!

Να μη ξεχάσω να ευχαριστήσω την Aγγελική ,για το βραβείο:

Ναιιι,έχουμε και τέτοια κόλπα εδώ!Ήρθε η σειρά μου..αν και αναρωτιέμαι πόσο καλά το σκέφτηκε..

Αγγελικούλι μου σ'ευχαριστώ πολύ που με σκέφτηκες,αλλά αν θες δανεικά..είμαι κορίτσι του ΟΑΕΔ πλέον!!Χαχαχαχα!

Σας φιλώ όλους!Να μου είστε καλά και θα είμαι κάπου εδώ γύρω να επιβλέπω τη κατάστασή σας!! 

Η Άριελ και οι εφτά Νάνοι!

Είδες το κοριτσάκι του video;Χαριτωμένο,ε;Δεν σου προκαλεί καμία εντύπωση,είναι χαρούμενη που τη πήγαν οι δικοί της στη θάλασσα,ενώ πιο πριν θα γκρίνιαζε για κανένα 3ωρο,γιατί "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".

Το μοναδικό,ίσως,παιδάκι,που έκλαιγε με το που έβλεπε σύνεργα παραλίας,ήμουν εγώ.Από μικρή στραβόξυλο,αλλά έχω επιχειρήματα και μη κρίνεις ίνα μη κριθείς!

Βρεφική ηλικία:Πριν προλάβω να εξοικειωθώ με αυτό που λέγεται θαλασσίτσα-μπρατσάκι-πλιτς πλατς,ο μπαμπάς μου είχε τη φαεινή ιδέα να με αρπάζει και να με πετάει στα ρηχά (γι'αυτόν),στα σαγόνια του καρχαρία Νο 2 (για μένα).Ήταν μοντεσσοριανή μέθοδος κολύμβησης,μη νομίζεις.Εγώ να τσιροκοπάω από το κλάμμα,ο μπαμπάς-Μοντε-sorry να με κυνηγάει,η μαμά μου να γελάει κι η αδερφή μου-κατά ένα χρόνο μικρότερη-να με κορο'ι'δεύει!Πολύ ωραία περνούσαΝε!Αφού πέρασαν έτσι λίγα χρόνια και είχα αποδεχτεί τη κατάσταση εις βάρος μου,ήρθε ο καιρός που έμπαινα μόνη στη θάλασσα.Ξεκίνησα από τα ρηχά και εκεί παρέμεινα...

Νηπιακή ηλικία:Μια ωραία Αυγουστιάτικη ημέρα,ενώ παίζαμε και πλατσανίζαμε με τη παιδάκια των φίλων μας,ξαφνικά βρέθηκα να παίζω με παιδάκια αγνώστων.Και οι άγνωστοι πολλαπλασιάστηκαν,όταν,μετά λύπης μου,διαπίστωσα ότι δε βρίσκω κανένα γνωστό δίπλα μου!Φαντάσου ένα μούλικο να γυρνάει από πετσέτα σε πετσέτα και να κλαίει φωνάζοντας <<Χάθηκααααααα>>.Ευτυχώς,με εντόπισε ο καντινιέρης (από τότε τους έχω μέσα στη καρδιά μου και τους τιμάω δεόντως) και φώναξε από το μεγάφωνο την απώλεια μου και ήρθαν και με μάζεψαν.Κι έτσι βρέθηκα εγώ να κυνηγάω τους δικούς μου,από το να με κυνηγούν αυτοί.Εδώ κολλάει το "Ρόδα είναι και γυρνάει"!(Από τότε είχα χαθεί άλλες 2 φορές,αλλά ειδικά πίσω από το περιστατικό της θάλασσας κρύβονται πολλά χρόνια ψυχανάλυσης)!!

Ενηλικίωση ή αλλιώς ηλικία γα'ι'δούρας:Ε πλέον,χανόμουν εσκεμμένα!Μεγάλωσα για!Βουτούσα,τσαλαβουτούσα,εγώ και ο Φλίπερ το δελφίνι ήμασταν!Μέχρι που έπαθα κράμπα στο πόδι στα 3 μέτρα βάθος και μόνη!Ε εντάξει!Αυτό ήταν!Αν σκεφτείς ότι από τότε δε ξεπερνάω τα 1.65 μέτρα βάθους,μάντεψε το ύψος μου!(Μη τυχόν δω πιθανές απαντήσεις στα σχόλια!)Πλέον μπαίνω με αέρα Beywatch στο νερό και καταλήγω να πιάνω κουβέντα με τις ηλικίες που μιλούν για το πόσα κουβαδάκια έχουν και πόσα παγωτά έφαγαν,ενώ χαιρετάω από μακρυά όλους τους συνομήλικούς μου,τύπου <<Γιούχου,περνάω πολύ ωραία εγώ εδώ!!Μπορώ να έρθω,αλλά έχω εποικοδομητική συζήτηση μωρέ,πιο μετά πιο μετά>>!!

Και η διπλωματική-υπεράνω-κατακλείδα:

Αλήθεια,τη λατρεύω τη θάλασσα.Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες στο νερό.Φοβάμαι μεν τα βαθιά,αλλά δικαίως!Μπορεί στα θαλάσσια σπορ να βγάζω μόνο φωτογραφίες από μακρυά!Μπορεί να με πιάνει υστερία,αν βουτούν όλοι μαζί πάνω στο ποδήλατο (αλλά να σημειωθεί ότι ανεβαίνω,μέχρι να με γυρίσουν πίσω),μπορεί να είμαι ανειδίκευτη στις ρακέτες,αλλά πρόσεξε:Έχω μάθει από εμπειρία χρόνων πόσα παγωτά τρώει κατά μέσο όρο ένα παιδί στη θάλασσα,έχω μάθει να κάνω τους καλύτερους πύργους,προσεχώς και πριγκίπισσες-και ξέρω επίσης να αναγνωρίζω και ψαράκια!Επίσης,είμαι η καλύτερη στις βουτιές,συγκριτικά με τα άλλα παιδιά,καθώς έχω το θράσσος να διαγωνίζομαι μαζί τους και να νιώθω και leader τους!Χα!

Μη μου πεις ότι είναι λίγα τα προτερήματα της θέσης μου!Γιατί θα θεωρήσω ότι ζηλεύεις και δε θέλω τέτοια ένστικτα εδώ μέσα!
Ευχαριστώ!