Πήραν τα μυαλά μας αέρα..Ανωγειανό!

Από μικρή είχα μεγάλη τρέλα με τη φύση!Θες επειδή μεγάλωνα σε πόλη και δεν τη χαιρόμουν όσο έπρεπε,θες επειδή την ευχαριστιόμουν λίγο,μιας και δεν είχα κάποιο χωριό να τη χαίρομαι,όπως τα υπόλοιπα παιδιά..Θες,δε θες,είχα τρέλα!Και μου έμεινε απωθημένο!

Ίσως γι΄αυτό να επιλέγω σχολεία χωριών.Άλλες παραστάσεις,άλλη ποιότητα ζωής.Μπορεί να κάνω 120 χιλιόμετρα καθημερινά,αλλά στη διαδρομή αντί για γκρι,βλέπεις παντού πράσινο!Ακριβώς έτσι:

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που κυνηγάω τα περιβαλλοντικά προγράμματα!Κι εννοώ εκπαιδευτικά προγράμματα που συνδυάζουν εκδρομή και ενημέρωση για τις αξίες του περιβάλλοντοςμέσα από δραστηριότητες και παιχνίδια!!

Φέτος,λοιπόν,από τον Νοέμβρη είχαμε προγραμματίσει εκδρομή με θέμα <<Επίσκεψη στο σπίτι του βοσκού>> στα Ανώγεια.Η εκδρομή ήταν για τις 19 Απριλίου!

Πριν πάω για πρώτη φορά στα Ανώγεια είχα κι εγώ αυτή τη ψευδαίσθηση περί Ανωγείων:όπλο-μαύρο πουκάμισο-Navara.Οι φορές που πήγα δείχνουν τον ενθουσιασμό μου:μετράω πάνω από 15 (και τις 15 για μαμ)στα δύο χρόνια που βρίσκομαι στη Κρήτη!Πέραν του ότι έχω φίλη Ανωγειανή,αρκεί να πας και καταρρίπτεις την όποια προκατάλειψη έπλαθες!Είναι από τα ελάχιστα χωριά στην Ελλάδα που όχι μόνο διατηρούν τη κουλτούρα τους,αλλά την εξελίσσουν ποιοτικά και σταθερά!

Μέσα στο χωριό,τίποτα δεν θυμίζει έναν τόπο που λεηλατήθηκε και κάηκε 3 φορές!2.700 κάτοικοι,πανέμορφα αρχοντικά,τράπεζες,σχολεία όλων των βαθμίδων,σχολείο δεύτερης ευκαιρίας (ενηλίκων), αστυνομία,δήμος..μία οργανωμένη κοινωνία σε υψόμετρο πάνω από 700 μέτρα στον Ψηλορείτη.Άκρως παραδοσιακό,άκρως φιλόξενο,άκρως λυρικό.

Λουδοβίκος,Ξυλούρης,Ψαραντώνης-κάποιοι το αναφέρουν ως το χωριό του έρωτα,μιας και εκεί ξέρουν να τον τραγουδούν και να τον θαυμάζουν.

Λα'ι'κή αρχιτεκτονική,γλυπτική,υφαντική,χειροτεχνία και όλο γενικά το καλλιτεχνικό στοιχείο το διακρίνεις με το <<καλώς όρισες>>!

Όλα αυτά για να δείξω πόσο έξω έπεσα στις αρχικές προβλέψεις μου.Στα Ανώγεια,λένε,ζουν τον καημό.Τον τραγουδούν και τον χορεύουν!Αρκεί να ακούσεις τα τραγούδια τους και θα το διαπιστώσεις!

Σε μία σύντομη ιστορική αναδρομή των Ανωγείων αυτή που πρωτοάκουγε,ήμουν εγώ,μιας και το χωριό που εργάζομαι βρίσκεται πολύ κοντά στα Ανώγεια,στους πρόποδες του Ψηλορείτη.Τα περισσότερα παιδιά έχουν ανωγειανή καταγωγή και γνώριζαν τα πάντα!

<<Επίσκεψη στο σπίτι του βοσκού>> ήταν η διαθεματική ενότητα και επισκεφτήκαμε το σπίτι του βοσκού!Μας άνοιξε τη πόρτα,μας υποδέχτηκε,κάτσαμε στο σαλόνι και είδαμε και τηλεόραση!Αμ δε!

Εδώ το σπίτι του βοσκού,λέγεται το σπίτι των Εσκιμώων,όχι από πάγο,αλλά από πλακώδεις ασβεστόλιθους!Ιδού:

Για να σου το παίξω έξυπνη,τώρα που τα έχω και φρέσκα,το μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης είναι γεμάτο από ασβεστολιθικές πλάκες,πετρώματα,τα όποια,όταν πέφτει η βροχή πάνω τους,αλλάζουν σχήμα και γίνονται αυτές οι πλάκες που βλέπεις στην εικόνα!Αυτές τις πλάκες τις χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν και τα γνωστά μιτάτα.Τα σπίτια των βοσκών,δηλαδή.Το μέρος όπου τυροκομούν οι βοσκοί!Η είσοδος είναι πολύ στενή και χαμηλή,μέχρι κι εγώ (που δεν φημίζομαι για το ύψος μου) δυσκολεύτηκα να μπώ,όσο κι αν έσκυβα!Αλλά αυτό το στρόγγυλο κυκλικό πέτρινο ιγκλού μας χώρεσε όλους κουτσά στραβά.Ένας πάγκος-καθίσματα περιμετρικά,χαραγμένες μαντινάδες στις πέτρες,η φωτιά αναμμένη που μέσα σιγόβραζε το τυρί,σκοτάδι,στο ύψος της οροφής να μπαίνει το φως και η αντηλιά να χτυπάει στη πέτρα.Απλά μαγεία.

Τα μιτάτα (συνεχίζω το μάθημα,παρακολούθα με)μεταφέρονται συνήθως από οικογένεια σε οικογένεια και αν θελήσεις να φτιάξεις ένα και το πάρεις θερμά,θα σου πάρει 2 μήνες περίπου.Η διάμετρος του κάθε μιτάτου είναι ανάλογη με το ύψος του.Το περίεργο της ιστορίας είναι πως αυτές οι πέτρες που τοποθετήθηκαν μία προς μία,σταθεροποιήθηκαν μεταξύ τους με εντελώς φυσικό τρόπο.Κανένα είδος κόλλας δεν χρησιμοποιήθηκε,όσον αφορά τα παλιά μιτάτα!Σκέψου πόση υπομονή χρειάστηκε,ώστε να βρεθεί το σωστό σχήμα πέτρας και να ταιριάξει με το διπλανό του!

 Εδώ ο βοσκός περιμένει να βγει το τυράκι!Εικόνα πολύ οικεία στα μάτια των παιδιών (τα περισσότερα ξέρουν να τυροκομούν)

Έτοιμο!

 Ζεστή μυζήθρα!Εκεί έγινε μάχη!

 Ο θόλος του μιτάτου!

 Δραστηριότητα-κατασκευή μιτάτου (με περιεχόμενο)!(Σε λίγα χρόνια στη Σχολή Αρχιτεκτονικής τους βλέπω!)

Μονοπάτι για τον ναό

 Θέατρο του Αγ.Υακίνθου!Εδώ πέρισυ φιλοξενήθηκαν οι βοσκοί όλης της Μεσογείου!

Ο ναός του Αγίου Υακίνθου!Είναι αφιερωμένος στον νεομάρτυρα Υάκινθο που μαρτύρησε το 98μ.Χ. για την αγάπη του Θεού. Κτίστηκε με πρωτοβουλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων, και πολλών ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, που θέλησαν  μ΄αυτό τον τρόπο να τιμηθεί ως «Άγιος της Αγάπης» και της αγάπης για την ποίηση και γιορτάζεται με πολιτιστικές εκδηλώσεις (Υακίνθεια) από τις 24 Ιουλίου-1Αυγούστου,όπου γίνεται ο κακός χαμός!

Δραστηριότητες-Παιχνίδια!

Και πίσω πάλι στο χωριό για οφτό!(Εκεί κι αν έπεσαν κορμιά)!

Οk,παραδέχομαι πως το παραέκανα με τις φωτογραφίες!Είναι που καταενθουσιάστηκα μωρεεεεεέ!Παρόλο που μας χάλασε τα σχέδια ο καιρός,ήταν πραγματικά πανέμορφα!Μπορεί τα παιδιά να μην ένιωσαν αυτό το ουάου της υπόθεσης,εγώ πάντως είχα χαζέψει με τόση ομορφιά!

Υπάρχουν τόποι που θυμίζουν ηρωισμό και λεβεντιά.Άλλοι,πάλι,που διέπονται από ερωτισμό και ρομαντισμό!Τα Ανώγεια συνδυάζουν και τα δύο και σε γεμίζουν από τοπία και μέρη βγαλμένα από τα παραμύθια με ανθρώπους που πάντα είναι πρόθυμοι να σου πουν ένα από αυτά..

Αν σας βγάλει ο δρόμος σας ποτέ,μη τα χάσετε..Ειλικρινά,θα είναι μια ξεχωριστή μερα!

Και κάποτε ξημέρωσε η 25η Μαρτίου 1821..Και μετά;Και μετά;

Σε 4 μέρες κλείνουμε για Πάσχα!Άντε να βάλεις βαθμούς,άντε να τους δώσεις,άντε να κάνεις κανένα λαγουδάκι-κοκοράκι-αβγουλάκι-καλαθάκι,άντε να μιλήσεις για τη Μεγαλοβδομάδα-Σαρακοστή-Σταύρωση-Νηστεία και μέσα σε όλα αυτά και η 25η Μαρτίου!!!

Μέσα σε λιγότερο από βδομάδα έπρεπε να βρούμε ποιηματάκια-τραγουδάκια-άντε και κανένα βιντεάκι για τη γιορτή,να δώσουμε τα ποιήματα,να μάθουν τα τραγούδια,να φτιάξουμε την αίθουσα και γενικά να οργανωθούμε.

Όταν πρέπει να συντονιστείς με ένα άλλο τμήμα,οφείλεις να είσαι συνεργάσιμος και διαλλακτικός σε ό,τι ακούσεις από την άλλη πλευρά.Γενικώς σαν άνθρωπος δεν φέρνω αντιρρήσεις σε κάτι που παρεκκλίνει λίγο από τα γούστα μου.Οk,παραδέχομαι ότι τέτοιου τύπου γιορτές δεν είναι και το καλύτερό μου,περισσότερο με αγχώνουν,παρά τις ευχαριστιέμαι.Θα προτιμούσα έναν εναλλακτικό τρόπο επετείου,πιο άμεσο και δημιουργικό,παρά αυτό το <<στήνομαι στη σκηνή με τα καθαρά μου μπλε-άσπρα ρούχα να λέω απέξω το ποίημα,κι ας μη καταλαβαίνω τι λέω>>.Κοινωνικός φορέας το σχολείο-κοινωνική εκδήλωση και οι γιορτές.Κλείνω τη παρένθεση και συνεχίζω.Δεν φέρνω αντιρρήσεις,λοιπόν.Συνεργαζόμαστε και επιθυμούμε το ίδιο αποτέλεσμα:Μια όμορφη γιορτή,όχι πολύ μεγάλη,για να μη κουράσει,λέγοντας λίγα βασικά τραγούδια,λίγα βασικά ποιηματάκια,κρατώντας την ουσία και περνώντας το νόημα.Γενικότερα,δεν χρειάζονται πολλά σε τέτοιου είδους γιορτές.Τα πολλά κουράζουν και περιττεύουν.Δεν μπορώ να φανταστώ πως αν το παιδί ντυθεί Παπαφλέσσας ή Μαντώ Μαυρογένους,θα πίασει περισσότερο το νόημα της αντίστοιχης γιορτής!Αυτά είναι λίγο πολύ ξεπερασμένα και -συγνώμη-αστεία.Να το ντύσω Αη-Βασίλη για να χαρεί,ναι.Αλλά ένα θεατρικό με ήρωες της επανάστασης,δεν μπορώ να βρω έναν λόγο που θα του προσφέρει κάτι.Δική μου γνώμη.

Πάμε στα ποιήματα.Ναι έχω γνώμη και σε αυτό!!Βρίσκεις ανάλογα με την ηλικία και τον ρυθμό του παιδιού ένα ποιήμα.Το παιδάκι της Β' Δημοτικού θα πει ένα μικρό ποιηματάκι και θα θελήσει να το μάθει απέξω γιατί νιώθει super ήρωας αν το κάνει.Το 11χρονο παιδί της Ε' θα πει κάτι πιο μεγάλο,λογικό;Και σαν πιο μεγάλο,δεν θα χρειαστεί να το μάθει απέξω!Δεν μπορώ να επιβάλλω στον άλλον να μάθει 10 σειρές ποίημα!Ούτε εγώ δεν κάθομαι να το μάθω!Και γιατί δηλαδή να πρέπει να το πει απέξω;Το χαρτί που θα κοιτάει του χαλάει το styling;Ας το διαβάζει ευανάγνωστα κι ας καταλαβαίνει τι διαβάζει,εκεί δεν είναι το νόημα;;Γιατί υπάρχουν δάσκαλοι που εξαναγκάζουν τους μαθητές τους να μάθουν το ποίημα απέξω;Δεν μπορώ να το καταλάβω..Και τα τραγούδια ακόμη!Μπορεί από τη χρόνια επανάληψη να τα έχουν μάθει απέξω,αλλά ούτε εκεί μ'αρέσει η ατάκα <<Το χαρτί με τα λόγια είναι ντροπή>>!!

Ντροπή κάποιοι θεωρούν και τα ρούχα,αν αυτά ξεφεύγουν από το καθιερωμένο άσπρο-μπλε ή άσπρο-μαύρο.Σε προηγούμενη γιορτή ένας μαθητής λέρωσε το άσπρο του πουκάμισο και έκανε το έγκλημα να φορέσει μπλε και μόνο που δεν έγινε πανικός!Καλύτερα να μην ερχότανε,λέει,παρά να έρθει με λάθος ρούχα!Κι εγώ μαθήτρια έπρεπε να φοράω συγκεκριμένα ρούχα,αλλά από τότε πέρασαν χρόνια!Γιατί δηλαδή να δείχνουμε σε τόσο μικρές ηλικίες ότι η εμφάνιση πάιζει τόσο σημαντικό ρόλο;Ότι αν διαφέρεις απο το καθιερωμένο,είσαι ο διαφορετικός,άρα και ο λανθασμένος;;!!!Μήπως εμείς μετά τους γεννάμε τα κόμπλεξ και τα λανθασμένα πρότυπα..;;

Ευτυχώς σε όλα αυτά συμφώνησα με την άλλη δασκάλα και τα ανέφερα γιατί ήταν άγχη μου εξαρχής!

Κι έρχομαι στο θέμα των παρελάσεων..Κάθε χρόνο,τέτοιες μέρες,τίθεται αυτό το θέμα!

Δεν είμαι υπέρ του να καταργηθούν οι παρελάσεις.Είναι ένα στοιχείο της ελληνικής ταυτότητάς μας.Σηκώνουμε την ελληνική σημαία και παρελάσουμε για την απελευθέρωσή μας.Υπάρχουν άνθρωποι,στη περιφέρεια,κυρίως,που ανυπομωνούν να δουν τη σημαία της χώρας τους σηκωμένη και ανατριχιάζουν γι'αυτό.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως η ύπαρξη των παρελάσεων προκαλεί ανταγωνιστικές-ρατσιστικές διαθέσεις μεταξύ των μαθητών (φύλο,ύψος,μαθητική επίδοση,ικανότητα ρυθμού και βήματος).Έχω δει κι εγώ μαθητές,πολύ καλοί φίλοι,να μαλώνουν για τη σημαία ή τη σειρά.Αλλά όλα ξεκινούν από μέσα.Αν έχει μάθει το παιδί να φέρεται ανταγωνιστικά,δεν θα περιμένει τις 2 φορές τον χρόνο,θα το κάνει σε κάθε ευκαιρία που θα βρίσκει.Αν έχεις μάθει να φέρεσαι ρατσιστικά,θα το κάνεις και την 25η και την 26η Μαρτίου.Απλώς στην 25η θα έχεις τέλειο πάτημα για τη συμπεριφορά σου.Αν δεν θέλεις,για παράδειγμα,τον Αλβανό στη τάξη του παιδιού σου,θα βρεις τη μέρα της παρέλασης να δείξεις την αντίδρασή σου και τη ζήλεια σου,όταν "ο ξένος" σηκώσει τη σημαία,θυμούμενος ότι πέραν του ρατσιστής,είσαι και Έλληνας.Από τη μία παρακαλάμε τα παιδιά μας να πάρουν καλούς βαθμούς για να έχουμε να θυμόμαστε ότι κράτησαν τη σημαία,άρα δεχόμαστε τη βαθμολογία ως κριτήριο σημαίας και από την άλλη αντιδρούμε,όταν ο άριστος μαθητής αλβανικής καταγωγής,τη κρατήσει!

Επομένως,η λύση στο πρόβλημα σου,αν έχεις τέτοια στοιχεία μέσα σου,δεν είναι η κατάργηση των παρελάσεων.Γιατί ακόμη κι αν σου γίνει το χατήρι,αργά ή γρήγορα θα βρεις πάλι κάτι να ζηλέψεις ή να αντιδράσεις.

Δεν είμαι υπέρ του να καταργηθούν οι παρελάσεις.Είμαι υπέρ στο να επαναπροσδιοριστούν οι αξίες τους.Να νιώθει ο άλλος ότι εκείνη τη στιγμή κάνει κάτι ιερό.Να μη καταπιέζεται να πάει στη παρέλαση,να το κάνει με τη καρδιά του,γιατί θα ξέρει τους λόγους για τους οποίους το κάνει.Να νιώθει το ίδιο περήφανος,είτε κρατάει τη σημαία,είτε βρίσκεται στη τελευταία σειρά.Να μην υπάρχουν αποκλεισμοί μαθητών,όταν αυτοί δεν έχουν το απαιτούμενο παράστημα ή τα απαιτούμενα ελληνορθόδοξα πιστοποιητικά.Να έχουν την ελευθερία άρνησης και αποδοχής.Εκεί βρίσκεται το μυστικό.Αυτό πρέπει να επανεξετάσουμε κι όχι τις κοντές φούστες και τα ψηλοτάκουνα,που αυτοί που τα κατακρίνουν,είναι αυτοί που ερεθίζονται πρώτοι!

Ας κοιτάξουμε τις άλλου είδους "παρελάσεις" που γίνονται καθημερινά μπροστά μας:

Παρελάσεις από άνεργους,παρελάσεις από πολιτικούς,παρελάσεις από βαλίτσες με μαύρο χρήμα,παρελάσεις από νόμους,φόρους και αυξήσεις!

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;;;

Σήμερα ξαναπήγα στο σχολείο,μετά από μια βδομάδα αποχής,λόγω της επέμβασης στα μάτια,κάτι που το ήξερε σχεδόν όλο το σχολείο και κυριώς η τάξη μου!Πάω,λοιπόν,και περίμενα να δω αντιδράσεις,να ακούσω πόοοσο πολύ τους έλειψα,γιατί το αν η μετριοφροσύνη μου δεν το δέχεται!Αντιδράσεις δεν ήθελα;

Μπαίνω με μια χαρά,πήρα και γλυκά λέει να γιορτάσουμε το reunion και τους βλέπω όλους με μια έκπληξη στα μάτια.Έκπλήξη να το πω,απορία να το πω,κάτι μεταξύ του είδα φάντασμα,αλλά ξέρω πως δεν υπάρχουν.Μία τέτοια έκφραση!Σκέφτομαι-μωρέ θα χαίρονται και δεν ξέρουν πώς να το εκφράσουν.Λέω-Για πείτε μου πώς περάσατε τις μέρες που έλειπα,εγώ μάθαινα νέα σας,να σας πω κι εγώ τα δικά μου,κτλ,κτλ και τους έβλεπες πάλι με την ίδια απορία.Γκρρρρρρ!Σκέφτομαι-ή με ξέχασαν και δεν τους κάνει αίσθηση που είμαι εδώ ή μου κάνουν πλάκα.Λέω-Είμαι η νέα σας δασκάλα,είμαι η τάδε και μαζί θα περάσουμε το υπόλοιπο της χρονιάς.Τα γλυκά είναι για να σας καλοπιάσω.Γελάνε,γελάω κι εγώ και επιτέλους φεύγει αυτό το βλέμμα απορίας από πάνω τους.Και λέω-Τώρα θα μου πείτε γιατί είστε έτσι ή να φωνάξω παπά;Και εκεί έπεσε η βόμβα!

<<Μα κυρία εμείς μάθαμε οτι ναι μεν θα κάνατε τα μάτια σας,αλλά επειδή μαλώσατε με τον διευθυντή,μάθαμε οτι δεν θα ξαναέρθετε στο σχολείο και δεν περιμέναμε να σας ξαναδούμε>>

Ντόοοοοοοοοοοοοοιιιιιιιιιιιιιοοοοοοοοοοον!Πάμε όλοι μαζί:Χχαχαχαχαχχαχαχαχαχχαχαχαχχ!

<<Και ποιος την είπε αυτή τη τόσο μεγάλη αλήθεια;;>>

<<Ο τάδε που το έμαθε από τη φίλη του τάδε που της το είπε ο μπατζανάκης του που το άκουσε από τη γιαγιά του όταν μιλούσε με τη φουρνάρισα>>(Δεν είπε αυτό-αλλά το νόημα είναι ακριβώς το ίδιο)

<<Κι εγώ άκουσα οτι αύριο θα πάμε εκδρομή στο φεγγάρι!Λέτε να είναι αλήθεια;Για να ξέρω να πάρω τη μάσκα οξυγόνου!>>

Και εκεί τελείωσε!

Αυτά τα κουτσομπολίστικα-άκυρα σενάρια ειδικά στα χωριά είναι όλα τα λεφτά!

Μέρος δεύτερο:

Σήμερα,πάλι,αφού ξεπεράσαμε και λύσαμε το ότι δεν είναι ακόμη η ώρα να φύγω (!),με ρωτούσαν για το laser και σκέφτηκα πως είναι καλό να τους ενημερώσω να ξέρουν και κάτι παραπάνω.Ρωτούσαν,ρωτούσαν και τους έβαλα να μου πουν αυτοί τι νομίζουν πως γίνεται!Πεθάναμε στα γέλια,αλλά εντέλει τους εξήγησα.Δείτε μερικές από τις θεωρίες τους:

Πώς αντιλαμβάνομαι το "διορθώνω τη μυωπία':

1)Αλλάζω μάτια.

2)Μου τα βγάζουν και μου τα καθαρίζουν.

3)Μου τα βγάζουν και τα κουνάνε πάνω-κάτω και έτσι φεύγει (σαν θερμόμετρο ας πούμε)

4)Κοιτάω κάπου και λέω μια προσευχή και φεύγει (το κακό)

Και το κορυφαίο:

Πάω στον μύωπα-ο γιατρός που θεραπεύει την μυωπία-και μου βάζει ένα άλλο ζευγάρι μάτια (ό,τι χρώμα και ό,τι εθνικότητας θέλω),μου βγάζει τα χαλασμένα και μου βάζει από τα κάλα-τα φρέσκα!

Για να μη παρεξηγηθώ,σε καμία περίπτωση δεν προσβάλλω τα παιδιά.Ίσα ίσα,όλα αυτά δείχνουν τη φαντασία τους και διάλεξα αυτή τη μέθοδο αποκλεισμού ενδεχομένων,για να το διασκεδάσουμε και να βγάλει ο καθένας τη σκέψη του!

Παρόλα αυτά τα μάτια μου είναι τα ίδια ακριβώς με πριν,ίδιο χρώμα,ίδιο σχήμα και επίσης όλοι και όλα φαίνονται το ίδιο.Καλώς ή κακώς!0 (Το μηδενικό στο τέλος είναι του Perrito)-(Αποφάσισε να μου δώσει σημασία και να έρθει επιτέλους δίπλα μου!)-(Συνυπογράφει κι αυτός)!

Jingle bell,jingle bell,jingle bell rock!

Σήμερα βγήκαμε με σκουφάκια αγιοβασιλίστικα,τριγωνάκια,ένα μεγάλο κόκκινο κουτί και ένα καράβι να πούμε τα κάλαντα στο χωριό!Σας είπα ότι το σχολείο μου βρίσκεται σε χωριό;Και μάλιστα είναι από τα πανέμορφα χωριά,αντικειμενικά!Σήμερα,λοιπόν,το γυρίσαμε όλο!Τόση μανία σου λέει!Και το αποτέλεσμα;20 καραμέλες στη τσέπη και 500 ευρώ στο κουτάκι μας!!Γιούχουυυ!

Οι ανθρώποι του χωριού ρε παιδί μου..άλλο πράγμα!Με το χαμόγελο και τη φιλοξενία τους!Παππούδες να μας καλημερίζουν,αυτοκίνητα να σταματούν να περάσουμε,πώς να κάνεις μία τέτοια κίνηση σε πόλη,τεράστια ευθύνη!Ενώ στο χωριουδάκι μας,ούτε καταλάβαμε πώς πέρασαν οι 3 ώρες,χωρίς άγχος και όλα υπό έλεγχο!Με βοήθησαν βέβαια και τα ζουζούνια μου,δεν λέω!

Γυρίσαμε,λοιπον,στο σχολείο,μετρήσαμε τα χρήματα,δεν φανταστήκαμε να ήταν τόσα πολλά!Είχαμε πει εξαρχής πως αν μαζεύαμε αρκετά,θα κάναμε μία φιλανθρωπική πράξη!Ιδρυμα,ορφανοτροφείο,unisef,θα δούμε!Τους έβαλα να σκεφτούν μέχρι αύριο και να αποφασίσουμε όλοι μαζί!Βέβαια,ήθελαν να κρατήσουν ένα μικρό μέρος των χρημάτων για ενίσχυση του ταμείου τους,κάτι που το βρήκα και λογικό και δίκαιο!

Το χάρηκαν πολύ και μαζί τους και οι κάτοικοι του χωριού που είχαν χρόνια,όπως μας είπαν,να δουν κάτι ανάλογο!

Άντε και του χρόνου παιδιά!Δοκιμάστέ το!Θα το χαρείτε πολύ!

Βαθμολογία ή μήπως βαθμοθηρία;

Τα Χριστούγεννα κοντοζυγώνουν..Η ατμόσφαιρα της τάξης μυρίζει Χριστούγεννα, η τάξη γέμισε χρυσόσκονη και φωτάκια και το γιορτινό κλίμα έχει μπει για τα καλά στην αίθουσα!Μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση,όμως,υπάρχει μία μικρή λεπτομέρεια που αγχώνει τα παιδικά μυαλουδάκια και κλέβει απο αυτά τη χαρούμενη,γιορτινή,jinge bell διάθεση!!Η παραδοσιάκη,εξαναγκαστική παρουσία των βαθμών!
Αύριο,λοιπόν,πρέπει να παραδώσω την αναλυτική για κάθε μαθητή βαθμολογία στον διευθυντή!Πήρα τον προσωπικό φάκελο του κάθε μαθητή μου στο σπίτι και από τη στιγμή που δεν μπορώ να το αποφύγω,άνοιγα διστακτικά έναν έναν φάκελο,κοιτάζοντας παρατηρήσεις και επίδοση διαγωνισμάτων,λαμβάνοντας υπόψην τη διαγωγή,επίμέλεια,συνέπεια και γενικώς κάθε παράμετρο που μπορεί να εισχωρέσει μεσα σε έναν βαθμό.Ok,παραδέχομαι πως μου είναι συναισθηματικά πολύ δύσκολη διαδικασία!Από την άλλη,δέχομαι πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης,μιας και απεικονίζει αριθμητικά την ακαδημα'ι'κή επίδοση του εκάστοτε μαθητή!Συνεπώς,βοηθάει γονείς και παιδιά να εντοπίσουν αδυναμίες και να επιβραβεύουν προσπάθειες!
Έχοντας πάντα ευνοική διάθεση στο θέμα των βαθμών,αξιολογώ πρωτίστως προσπάθεια και διάθεση!Η προσπάθεια ανταμοίβεται!Αυτό έχω ως αρχή και βάση αυτού πορεύομαι!
Βλέποντας,όμως,τον φάκελο του κάθε μαθητή,παρατηρείς πως το κάθε παιδί είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και υπάρχουν  στο backround διάφοροι λόγοι που επηρρεάζουν τη χαμηλή ή υψηλή βαθμολογία του.Πώς να λάβεις υπόψην σου  μερικά χαμηλόβαθμα διαγωνίσματα,όταν πίσω από αυτά κρύβεται η εύθραυστη ψυχολογία του παιδιού που βιώνει τον θάνατο συγγενή του;Πώς μπορείς να αξιολογήσεις μία τέτοια περίπτωση;Πώς μπορείς να αξιολογήσεις έναν άριστο μαθητή,όταν η συμπεριφορά του είναι επιοικώς απαράδεκτη;Και αντίστροφα,πώς μπορείς να αξιολογήσεις ένα χαρισματικά καλό και σωστό παιδί,που η μαθητική του επίδοση είναι κάτω του μετρίου;Γιατί ένα παιδί που έχει έρθει απο το εξωτερικό και που έχει ήδη διάφορα θέματα να αντιμετωπίσει,να έρχεται και αντιμέτωπο με μία αυστηρά χαμηλή βαθμολογία που θα του κόψει τα φτερά;
Υπάρχουν τόσες παράμετροι,που δυστυχώς δεν μπορούν να χωρέσουν στη βαθμολογική κλίμακα του 9 ή του Β.
Οι βαθμοί δημιουργούν φόβο,ας μη κρυβόμαστε.Αποτελούν απειλή και μέσο εκβιασμού.Κάτι σαν τιμωρία.Στα μάτια των παιδιών πάντα.Όταν δεν είναι αντικειμενικοί και υποκρύπτουν εμπάθειες,δημιουργούν ανασφάλειες και απογοήτευση.Όταν πάλι γίνονται αξιοκρατικά,δεν ξέρω κατά πόσο θα έχουν συμπεριλάβει μέσα τους όλες τις παραμέτρους!
Δεν θελώ να καταργηθεί ο θεσμός της κίτρινης καρτέλας,κάτι τέτοιο θα ήταν ανορθόδοξο και θα δημιουργούσε άλλης φύσεως προβλήματα.Θέλω να διαφοροποιηθεί ο τρόπος της αξιολόγησης.Για παράδειγμα στο μάθημα της Γλώσσας να υπάρχει λίστα της γραπτής Έκθεσης,λίστα του προφορικού λόγου,λίστα της Γραμματικής,κτλ.Σε κάθε λίστα,να υπάρχουν παρατηρήσεις και σχόλια από τον δάσκαλο και να αντικαταστηθούν επιτέλους οι βαθμοί.
Οι βαθμοί φέρνουν ανταγωνισμό και δημιουργούν ασυνείδητα εχθρικές διαθέσεις.Οι μαθητές του 9-10 αποτελούν μία κλίκα.Είναι οι ισχυροί,οι δυνατοί.Ακολουθεί η κλίκα των μεσαιών-μέτριων μαθητών και οι δε αδύναμοι μαθητές σμίγουν μεταξύ τους ενώνοντας το κοινό που τους δένει,τη χαμηλή βαθμολογία.Κρίνω από αυτά που βλέπω.Σε κάθε βαθμολογία,είτε αφορά ορθογραφία,είτε διαγώνισμα,στην άρχη της χρονιάς,κάτω από τις παρατηρήσεις στο κάθε γραπτό,έβαζα και έναν ενδεικτικό βαθμό,θεωρώντας ότι πρέπει να μπαίνουν σιγά σιγά στο κλίμα του 8-9-10 (διδάσκω στην Ε' Δημοτικού).Παρατήρησα ότι το μόνο που υπολόγιζαν είναι ο βαθμός!Οι παρατηρήσεις περνούσαν αδιάφορες και αυτομάτως ο αριθμός του γραπτού ταυτιζόταν με το όνομα.Πήρες 9,5 ενώ ο διπλανός σου 9;Η μάχη του ανταγωνισμού μόλις ξεκίνησε!Πήρες σε ένα εύκολο τεστ 7;Αυτομάτως ήσουν ο χαζός της τάξης!Έτσι το 8/10 ή το 9,5/10 κόπηκε!Βάζω μόνο παρατηρήσεις.Από τη στιγμή που η ύπαρξη του βαθμού χάνει το νόημα της και δημιουργεί προβλήματα,αρκούμαι στα σχόλια,που κατά τη γνώμη μου,είναι και πιο ουσιαστικά.
Αναρωτιέμαι πόσα προσωπάκια θα σκοτεινίασουν όταν πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους..Προσπάθησα να είμαι επιεικής,αλλά και αντικειμενική.Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.Δεν θέλω να χαλάσουν τις γιορτές τους λόγω των βαθμών.Σε κάθε 10 που έβαζα,έβλεπα αυτομάτως το χαμόγελο..και σε κάθε 7,έβλεπα τη στεναχώρια,τις φωνές των γονέων και το κόψιμο των φτερών..
Είναι που είμαι ακόμη μικρή;
Είναι που δεν έχω ξεχάσει το παιδί μέσα μου;